Ik zat daar laatst nog eens over na te denken en kwam tot de volgende conclusies. Vastgoed is een waardeproduct, omdat die waarde inderdaad wordt bepaald door vraag een aanbod. Net als een aandeel. Beleggers gaan ook niet terug naar de bedrijven om hun geld terug te halen bij het dalen van die aandelen. Tenzij er, zoals dat ook in het geval van Fortis was, sprake is van mismanagement in het beheer met beleggingsgelden.

Is de ontwikkelaars (en gemeenten) ook niet wat aan te rekenen? Zij bedenken immers de producten en de prijzen. Men wil het onderste uit de kan halen voor het rendement en balanceert daarmee op de rand van de markt. Daar krijgen de ontwikkelaars nu de rekening van gepresenteerd. Ook zij hebben gegokt, verkeerd gegokt. Net als de mensen die in goed vertrouwen hun huis hebben gekocht.

Is dat dus niet ook een beetje gerechtigheid? Misschien ontstaat in deze tijd wel weer het besef van marktdenken en de invloed van klanten in het ontwikkelproces. Of misschien wel niet, en kijken we elkaar over 20 jaar weer aan, in de volgende depressie, en zeggen: “laten we die trucs uit 2009 weer eens van stal halen”. Wat in feite de trucs waren die we al begin jaren tachtig bedacht hadden. Waar ligt de sleutel voor de revolutie?

See you and have fun in NYC, lucky bastard!